fbpx

Al twaalf jaar lang droomde ik ervan: een boekcontract bij een grote uitgeverij. Ik schreef en herschreef, maar er kwam geen contract. Verkeerde timing, paste niet in het fonds, we geven alleen vertalingen uit, probeer het volgend jaar nog een keer… ik heb bijna alles wel een keer gehoord.

Tot een paar weken geleden, toen ik te horen kreeg dat ik mocht gaan tekenen bij een van mijn droomuitgeverijen.

chinouk

Toen ik op de basisschool zat, las ik alles wat te maken had met spanning en fantasie. Ik was fan van R.L. Stine, Paul van Loon en Roald Dahl. Een beetje dromerig (oké, héél erg dromerig; mijn moeder maakt zich nog steeds zorgen of ik wel goed uitkijk met oversteken) ging ik door het leven en dat is eigenlijk nooit veranderd. In groep 7 of 8 begon ik met het schrijven van korte verhalen. Zo schreef ik een verhaal waarin een disco in brand stond en in een ander verhaal communiceerde een man met zijn mobieltje vanuit zijn graf (en dat terwijl er toen nog geen mobieltjes bestonden…?). Er moest in ieder geval een bepaalde spanning in zitten. En bloed. Het liefst veel bloed. Daar ben ik later wel weer op teruggekomen. 😉

In 2005 besloot ik mijn eerste boek te schrijven en met een trots gevoel stuurde ik hem naar een uitgever. Ik wist zeker dat ik meteen een contract zou krijgen. Na drie maanden kreeg ik bericht. Het kwam erop neer dat ik beter een andere hobby kon zoeken. Wie ben jij dan? dacht ik en ik stuurde mijn manuscript vervolgens door naar een paar andere uitgeverijen. Maar na een heel rondje afwijzingen begon ik toch aan mijn manuscript te twijfelen. Misschien was het toch niet zo perfect als ik dacht? Ik liet het aan een paar kennissen lezen en die vonden het helemaal geweldig, daar had ik dus niks aan. Uiteindelijk vond ik een forum met andere aspirant schrijvers, en ontmoette ik de juiste mensen: proeflezers die me konden vertellen wat er nog aan mijn verhaal moest gebeuren. Na een paar herschrijfrondes verstuurde ik mijn manuscript opnieuw en de afwijzingen werden positiever.

Het waren nog steeds afwijzingen en al snapte mijn moeder niet waarom ik daar enthousiast over was, het was voor mij een bevestiging dat ik het echt kon. Ik kon schrijven.

Door meerdere verkeerde keuzes die op het eerste oog geweldig leken kwam ik toch niet bij een grote uitgeverij terecht. Ik liet mijn hoofd hangen en dacht: misschien kan ik gewoon niet beter dan dit. Mijn brein werd een jojo aan gedachten: Ik kan het wel, ik kan het niet, ik kan het wel, ik kan het niet. Elke keer dacht ik er weer anders over. Uiteindelijk zorgde het er wel voor dat ik mezelf verder ontwikkelde en dat mijn verhalen erop vooruitgingen.

En ook al zijn er eerder boeken van mij uitgegeven, toch voelt het nu pas echt: ik heb een contract getekend bij een van de grootste uitgeverijen op het gebied van kind & jeugd! Jarenlang dacht ik dat de dromen die ik had bedrog waren, ze zouden toch nooit uitkomen. Maar het bekende gezegde ‘Dreams don’t work unless you do’ bleek helemaal te kloppen. Uiteindelijk wordt hard werken beloond. Tijd om de volgende droom waar te maken…

Save