fbpx

Zondag avond 22:00

Na een weekend vol ontspanning en fijne afspraken dringt ineens tot me door dat morgen de week weer begint. Waar ik soms zelfs tijdens het weekend niet los kom van mijn werkzaamheden en mijn hoofd maar niet ‘uit’ krijg, kan ik op andere momenten me totaal overgeven aan het weekend en vergeten dat ik mijn eigen bedrijf ben. Heel veel meer smaken dan die twee lijken er niet te bestaan. Door een blik op de klok realiseer ik me dat het bijna maandag is en besluit ik nog even snel in mijn agenda te kijken om te zien wat de komende week brengen gaat.

AGENDA 2017

“Wat staat me deze week allemaal te wachten?”

Wanneer ik naar mijn agenda loop voel ik me een klein kind die vol spanning naar een verjaardagsfeestje gaat, wetende dat er iets leuks gaat komen. Iedere week weer besef ik me wat voor een feest het is om mijn eigen bedrijf te mogen hebben en iedere dag te mogen doen wat ik leuk vind. Ik sla mijn agenda open en het verjaardagsfeestje verandert vrijwel direct in het gevoel van een spreekbeurt moeten geven in groep 5. Ik wist dat het nodig was, dat het me ook verder zou brengen, maar leuk? Nee, leuk was echt anders.

Ik zie met koeienletters staan ADMINISTRATIE en POWER POST. Ik ben zo’n type zakenmeisje dat niet eerder dan strikt noodzakelijk begint aan de btw aangifte en dan haar schoenendoos met bonnetjes tevoorschijn haalt. (Ieder z’n vak zullen we maar zeggen). Ik weet dat ik deze week mijn administratie uit moet zoeken en in moet voeren omdat ik anders ruzie krijg met mijn toch al strenge boekhouder. Die ik overigens met de nodige portie zelfreflectie doelbewust heb uitgekozen, maar dat geheel ter zijde.

Daarnaast gaat iedere eerste woensdag van de maand mijn persoonlijke nieuwsbrief genaamd ‘Power Post’ eruit en zijn we nu al aangekomen bij de 2e woensdag van de maand en is hij nog niet de deur uit. Met zinnen als “Niemand heeft door dat hij normaal de eerste week van de maand eruit gaat.” En “Wat geeft het voor een keer?” probeer ik mezelf liefdevol toe te spreken, maar van binnen vind ik mijzelf een slecht zakenmeisje en baal ik als een stekker.

Zoals mijn goede voornemen betaamd heb ik 3 keer in de week een uur geblokt in mijn agenda om te sporten. “Wanneer je de vrijheid hebt om dit te kunnen doen, moet je hier dan ook zeker gebruik van maken.” Had ik mijzelf ergens tussen kerst en oud en nieuw toegesproken. Ik zie het woord ‘sporten’ dik onderstreept en vol goede moed in mijn agenda gezet, waar ondertussen de ‘to do’s’ omheen zijn komen te staan. Ik zie mailtjes die beantwoord moeten worden, socialmedia content die gemaakt moet worden, netwerk afspraken, plannen voor de toekomst en o ja, ik zie warempel ook nog 4 coach gesprekken staan, wat per slot van rekening uiteindelijk toch mijn vak is.

Ik sla mijn agenda snel weer dicht alsof ik daarmee wil doen alsof ik het nooit gezien heb, maar ‘het kwaad’ is al geschiet. Een wirwar aan afspraken en to do’s zit nu in mijn hoofd en begint zijn eigen leven te leiden.

Waarom moet je toch altijd op het laatste moment je administratie doen?” “Je bent nog steeds dat ‘ik doe alles op het laatste moment- meisje van de middelbare school” “Moet ik misschien iemand in gaan huren voor mijn socialmedia en nieuwsbrief?” “Ik bén mijn bedrijf, ik kan toch niet iemand in gaan huren om een nieuwsbrief te schrijven, dat slaat toch nergens op?” “Dinsdag komt Annemiek voor coaching, welke oefening zal ik eens met haar doen?” ”O ja, woensdag heb ik dat skype gesprek over mijn nieuwe concept, ik moet toch echt eens tijd maken om dat uit te werken, maar wanneer in godsnaam?!” “Hoeveel mensen hebben zich eigenlijk al aangemeld voor mijn online training?” “Het is alweer even geleden dat ik met Merel een workshop heb gegeven, ik zal haar van de week eens even contacten over een nieuwe workshop.” “O ik zie nu pas dat ik dit weekend wel eens had mogen stofzuigen, nou ja morgen vroeg voor ik begin dan maar even doen.” “Oma. Ik moet oma bellen. Veel te lang geleden.” “Heb ik eigenlijk alle facturen van december wel betaald?”

Is wat ik allemaal denk terwijl ik ondertussen doe alsof ik samen met mijn vriend tv kijk en zo nu en dan op mijn mobiel kijk om mijn eigen wirwar van gedachten te onderbreken.

Zondag 22:30

Schatje let je wel op?” vraagt mijn vriend wanneer hij ziet dat ik in mijn telefoon zit, niet wetende dat dit slechts ter vlucht van mijn eigen gedachtestroom dient. Hij vindt het niet leuk als we ‘samen’ iets kijken en ik niet oplet. “O ja, focussen op tv. Check.”

 

Zondag 23:00

We gaan naar bed.

 

Maandag ochtend 01:30

Mijn hoofd valt eindelijk van vermoeidheid en uitputting in slaap.

 

 

 

 

Maandag ochtend 08:00

Mijn vriend vertrekt naar zijn werk en ik realiseer me wat voor een geluksvogel ik ben dat ik nu pas hoef op te staan en de hele dag dingen mag doen die ik leuk vind.

Wat is het hebben van een eigen bedrijf toch een feest!”.

Met die gedachte sta ik op en voel ik me weer een klein kind dat naar een verjaardagsfeestje gaat. Kom maar op met de week, ik heb er zin in! Tot aanstaande zondag 22:00 ben ik het gelukkigste zakenmeisje op de wereld.